Saya merobek-robek lagi catatan. Yang sebenarnya saya telah kehilangan bahan maklumat yang perlu ditulis. Aduh. Tiba-tiba muncul pula catatan yang saya yakin, sayalah penulisnya. Namun, saya lupa, bila saya menulisnya.
Kira-kira berbunyi begini:
Apakah kesabaran itu?
Angin yang sayu bertiup ringan
Menggetarkan pucuk-pucuk daun
Tersenyum pilu di atas deru
Lonjakan api menjilat kayu
Berakhir nanti di antara kerikil
wujudkah abu?
Malang lagi, saya lupa kepada siapa saya tujukan catatan puisi itu. Yang saya ingat, jika saya ingatkan seseorang, saya biasa menulis apa sahaja. Sekarang, saya lupa siapakah yang saya ingat pada waktu itu.
Jadi, kelupaan saya sekarang ini
1. Di mana aku letak buku catatan tentang Asdaf ni? aduhh..Ya Allah.
2. Siapa pula menulis puisi (kalaulah boleh dikatakan puisi)?
3. Akukah yang menulisnya?
4. Aku tulis untuk siapa?
5. Bilakah aku tulis?
Kesimpulan, sejak jadi wartawan pelatih ni, aku memang selalu bermain dengan soalan. Ianya menyebabkan aku melupai sekian banyak jawapan (kerana terlalu banyak ingat soalan).
Banyakkan selawat;0







Apakah kesabaran itu?
Angin yang sayu bertiup ringan
Menggetarkan pucuk-pucuk daun
Tersenyum pilu di atas deru
Lonjakan api menjilat kayu
Berakhir nanti di antara kerikil
wujudkah abu?
wujudkah abu?
wujudkah abu?
wujudkah abu?
ps: saya kot abu tu… ha ha ha